Op de vollemaan-dag van de maand Savan (juli/aug) trokken Rishi's, Muni's en Guru's door het hele land (India) om een rakhi te binden om de pols van hun volgelingen of leerlingen. Grote bijeenkomsten werden overal georganiseerd en allen die ernaartoe kwamen, kregen een rakhi. De Wijzen trokken dan verder, maar hun sprituele kracht en wijsheid zouden niet worden vergeten. De rakhi zou de volgelingen herinneren aan hun geestelijke verplichtingen en hun ook de kracht verschaffen om hun verplichtingen zo goed mogelijk te vervullen. De verkregen spirituele kracht en wijsheid zouden hen ook beschermen tegen onjuist handelen.

Later werd dit gebruik overgenomen door pandits. Deze gingen langs bij hun yajman's ( "cliënten") en bonden een koord om hun pols. Dit gold als een zegen, het koord gaf bescherming, eigenlijk meer: geestelijke kracht om tegen alle narigheden opgewassen te zijn. Velen geloofden ook in bescherming tegen boze geesten en andere kwade invloeden (zagen de rakhi als een soort amulet)

Een ander gebruik: degene die de rakhi ging binden smeekte God bescherming af voor degene die de rakhi kreeg. bijv. de vrouw bond het om de pols van haar man die ten strijde trok. Deze kreeg meer kracht, moed en zelfvertrouwen en werd ook door de rakhi beschermd.( bekend is het verhaal van Indra Bhagvan die onder invloed van de rakhi van zijn vrouw Shachi een bijna verloren oorlog won.)

Het hedendaagse aspect van raksha bandhan is veel later onstaan in Noord India (Rajasthan) onder de Rajputs (edele krijgslieden, ridders). Een vrouw die behoefte had aan bescherming bond een rakhi om de pols van degene door wie zij de beschermd wilde worden. De meest aangewezen persoon was een broer of neef, of als zij die niet had, een andere man. Deze werd dan als broer beschouwd. Dus een omgekeerde benadering t.o.v. de voorgaande raksha bandhan wat betreft de beschermingsband. Een dergelijk beroep op bescherming werd zeer serieus genomen en daar werd zelfs op gevaar voor eigen leven gehoor aan gegeven, ongeacht verschillende  geloofsovertuigingen  en (on)bekendheid met elkaar. ( In 1556 beschermde koning Humayun, een Moslim, koningin Karnavati, een Hindoe, met inzet van zijn eigen leven. Zij kenden elkaar niet persoonlijk, en het beroep op bescherming werd door de koningin gedaan d.m.v. een rakhi per koerier!!)

Tegenwoordig treedt dit aspect: verzoek om bescherming van zus(je) aan  (aangenomen)broer het meest naar voren, maar ook de andere vormen worden, zij het in veel mindere mate, nog steeds in ere gehouden, ook in Suriname. Dus ook mogelijk is rakhi van een dochter voor haar vader, van een vrouw voor haar echtgenoot, dochter voor moeder, broer voor broer, zoon voor vader of moeder. In de praktijk komen deze echter nauwelijks meer voor.

Wat we jammer vinden is dat in veel families het geld of cadeau-aspect een zeer negatieve rol gaat spelen. Kwaadwillende broers of bhauji's zijn gauw geneigd om te stellen dat de zus het voor het geld of cadeau doet en dat brengt spanningen en onbehaaglijke gevoelens. Heel jammer.

Een ander twistpunt is: moet de zus naar de broer of de broer naar de zus. Volgens ons moet dat met elkaar worden afgesproken afhankelijk van wat het handigste is, gezien de thuis situaties. In veel gevallen is het makkelijker voor de broer om naar de zus te gaan. Ook het geld aspect wordt dan omzeild. De zus kan niet worden verweten dat zij daarom rakhi komt binden. Eigenlijk zou het geld of cadeau geven moeten worden afgeschaft. Het zou dit meer ontspannen en spontaan maken. Of men zou er anders over moeten gaan denken en aan alles veel plezier moeten beleven. En vooral de plichten niet vergeten!